tm logo

 

«اجازه بدهید بی‌پرده صحبت کنم، شرق حلب در محاصره رژیم سوریه است. در طول تقریبا چهار ماه هیچ کمکی از طرف سازمان ملل وارد آنجا نشده. غذا آنقدر کمیاب است که بیشتر مردم فقط با یک وعده برنج در طول زنده می‌مانند و آن چیزی هم که در فروشگاه‌ها مانده به طور سرسام‌آوری گران است. با این حال مردم عادی توسط نیروهای سوریه و روسیه بمباران می‌شوند. اگر از این هم جان سالم به در ببرند، فردا از گرسنگی خواهند مرد.

این ترفندی بسیار آشکار و در عین حال خلاف وجدان است: زندگی را غیرقابل تحمل کنید و مرگ را قریب‌الوقوع گردانید، آنقدر با گرسنگی به مردم فشار آورید تا به استیصال بیفتند و تسلیم شوند، آنقدر به مردم فشار بیاورید تا خانه‌هایشان را با «اتوبوس‌های سبز» ترک کنند.

اعلامیه‌هایی که هواپیماهای سوریه و روسیه روی حلب شرقی ریخته‌اند به طور وحشتناکی این هدف را روشن می‌کنند: «این آخرین امید شماست... خودتان را نجات بدهید. اگر این منطقه را به سرعت ترک نکنید نابود خواهید شد.» و در پایان اضافه می‌کنند که «می‌دانید که همه شما را رها کرده‌اند. شما را تنها گذاشته‌اند تا با مرگ خود مواجه شوید و هیچ‌کس به شما کمکی نخواهد کرد.» واضح است که هواپیماهایی که بمباران می‌کنند، ژنرال‌هایی که دستور حمله می‌دهند و سیاستمدارانی که این استراتژی را طراحی کرده‌اند تمایل دارند تا به این هشدارهای وحشتناک به طور کامل عمل کنند. 

بارها دیده‌ایم که مشابه همین اتفاق افتاده است؛ در حمص، در داریا، در معضمیه، در الوعر و حالا در حلب شرقی. و این سرنوشت آن صدها هزار انسانی که در مناطق مختلف سوریه هم خواهد بود که اکنون در مناطق محاصره‌شده در تله افتاده‌اند. این دنیایی نیست که ما بتوانیم بپذیریم.»

آیا این نامه رسمی که در بزرگ ترین سازمان سیاسی جهان خوانده شد وجدان خفته جهانیان را بیدار خواهد کرد؟! یا دلایل اعتقادی و استراتژیک مانع اثرگزاری آن خواهد شد؟!